ভায়েকে মুৰত পল্লু লৈ ভনীয়েকক উলংগ কৰি তুলিলে।

ৰাতিৰ সময় আছিল। ভায়েকজন নিজৰ কোঠাত পৰি আছিল। যেতিয়া তেওঁৰ ভাল আচৰণ কৰা ঘৰুৱা ভনীয়েকে কোঠাটোত প্ৰৱেশ কৰিলে। মূৰত পল্লু লৈ ৰূমত ভনীয়েকক বিচাৰি পাই দেউতাকৰ মনত কিবা এটা হ’বলৈ ধৰিলে। মৰমেৰে সি তাৰ মৰমলগা ভনীয়েকৰ গালত ধৰিলে। ভনীয়েকে হাঁহি এটা মাৰিলে। বাইদেউৰ বাইদেউৰ দৰে অনুভৱো হৈ আছিল। আগ্ৰহটো কোনোবা নহয় কোনোবা প্ৰকাৰে দেখা গৈছিল। ভনীয়েকৰ শাড়ীৰ পল্লুটো খুলি ভায়েকে দেখিলে যে ভনীয়েকে ইতিমধ্যে ব্লাউজৰ বুটাম খুলি পেলাইছে। তলত ৰঙা ৰঙৰ চেক্সি ব্ৰা পিন্ধিছিল তাই। ভনীয়েকৰ নাভিটো চুই চালে।